Jadłospis

Sąsiad szpak - 02.04.2020r.

        „Sąsiad szpak”- słuchanie opowiadania Małgorzaty   Strękowskiej- Zaremby    02.04.2020r.

 

Cele: 

  1. Budzenie zainteresowania przyrodą. Zapoznanie z wyglądem szpaka.
  2. Rozwijanie mowy- wypowiadanie się zdaniami rozwiniętymi.
  3. Rozwijanie słuchu fonematycznego.

 

Pomoce dydaktyczne: ilustracja szpaka, film ptaki-szpaki, ilustracja opowiadania, sztuczne piórka, karty pracy, cz 3,s.69.

Przebieg:

1.Wizualizacja „Jestem ptakiem”.                                                                                                                   Dziecko leży z zamkniętymi oczami. Dorosły mówi:                                                                                      Wyobraź sobie, że jesteś ptakiem. Masz ciało pokryte miękkimi piórami i piękne skrzydła. Dzięki nim możesz fruwać! Powoli poruszasz skrzydłami i unosisz się w powietrzu, coraz wyżej i wyżej. Ogrzewają cię promienie słońca. Dziwne uczucie widzieć świat z tej wysokości. Mijasz pola, las, łąki i jezioro. Ludzie widziani z tej wysokości są mali, maleńcy. Ta swoboda i wolność, które czujesz, są wspaniałe. Nadchodzi noc. Szukasz, jak inne ptaki, schronienia. Siedzisz na gałęzi, chowasz dziób pod skrzydła i… zasypiasz. Jest ranek. Otulają cię ciepłe promyki słońca. Budzisz się spokojny, szczęśliwy i znowu wzbijasz się w niebo i fruwasz nad swoim domem, przedszkolem, placem zabaw. Pomyśl, czy bycie ptakiem jest miłe.

Dziecko otwiera oczy, siada. Dorosły pyta:                                                                                                              Czy chciałbyś być ptakiem? Jakim? Dziecko odpowiada- zwracamy uwagę na poprawność wypowiedzi pod względem gramatycznym i na wypowiadanie się zdaniami rozwiniętymi.

2.Ćwiczenia słuchu fonematycznego „Co to za ptak ?”

Dorosły podaje głoski, dziecko podaje nazwy ptaków rozpoczynających się tymi głoskami. Np. b- bocian; d-dudek; k- kukułka; s- słowik; w- wrona; o- orzeł; j- jaskółka.                                                                              Podział podanych nazw na głoski i sylaby (6-latki), na sylaby (5-latki).

3.Rozwiązanioe zagadki słownej

Zagadka ( szpak)

Szare ma piórka ten ptaszek znany,
przy tym na biało jest nakrapiany,
śpiewa, klekoce i pogwizduje,
to co usłyszy, to naśladuje.

4.Zapoznanie z wyglądem szpaka

- film edukacyjny- ptaki-szpaki

 

 

                                                   

-zdjęcie szpaka- załącznik-ptak-szpak

Dziecko  wskazuje na zdjęciu części ciała świadczące o tym, że szpak to ptak. Omawia wygląd szpaka( pióra mieniące się kolorami tęczy, z brązowymi kreskami).

Szpaki są przedsiębiorcze, ciekawskie, towarzyskie. Wszystko robią szybko i zdecydowanie. W gniazdach mają zioła, które chronią je przed pasożytami.

Śpiewając, wydobywają różne dźwięki, najczęściej te zasłyszane, np. dźwięki klaksonów samochodów. Każdy z nich ma swoją charakterystyczną pieśń. Zjadają dżdżownice, mrówki i różne robaki z ziemi, spod kamieni. Lubią też dojrzałe owoce, no. Czereśnie.

5.Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej- Zaremby  „Sąsiad szpak”.

Dziecko słucha opowiadania, ogląda ilustracje- załączniki- pdf 000004 i pdf 000005

Olek, Ada i rodzice przyjechali do dziadków w odwiedziny i zostali na cały weekend. Ada była zachwycona. Dostała nowy dzwonek do roweru w kształcie rumianego jabłuszka i musiała go wypróbować. Natychmiast! Jeździła dookoła ogrodu dziadków i dzwoniła zawzięcie. Sprawiało jej to ogromną radość. Wprawdzie rodzina zatykała uszy, ale co tam. Wreszcie Olek nie wytrzymał.                                                                                                – Na kogo dzwonisz? – spytał.                                                                                                                                      – Na przechodniów. Ostrzegam ich, że jadę – odpowiedziała rozpromieniona Ada.                                                   – Ja nie mogę! Tu nie ma żadnych przechodniów – wykrzyknął ogłuszony Olek.                                                         Ada wzruszyła ramionami, jednak wreszcie przestała dzwonić.                                                                                  – Jak dobrze – westchnęli dziadkowie, rodzice i cztery ogrodowe myszy.                                                                     – Cisza, aż dzwoni w uszach – roześmiał się dziadek. – Teraz mogę przedstawić wam nowego sąsiada.                    – Zaprowadził Adę i Olka w odległą część ogrodu. Tu, na pniu wysokiej brzozy, powiesił kilka dni wcześniej budkę lęgową dla ptaków. – Zachowajcie ciszę. Wkrótce go zobaczycie - szepnął.                                                                 Już po chwili dzieci zauważyły nadlatującego od strony sadu ptaszka. Krótki prostokątny ogon sprawiał, że w locie wyglądał jak czteroramienna gwiazda. Usiadł na gałęzi brzozy, ale z daleka od budki. Dzieci mogły mu się przyjrzeć uważnie. Czarne skrzydła mieniły się w wiosennym słońcu zielenią i fioletem. W ostro zakończonym dziobie trzymał źdźbło zeschłej trawy. Rozglądał się na wszystkie strony. Olek i Ada aż wstrzymali oddechy, aby go nie spłoszyć. Ptak upewnił się, że nic mu nie grozi, i przefrunął do budki.                                                                  – Rozpoznaliście tego pana? – spytał dziadek.                                                                                                             – Pewnie. To pan szpak – odpowiedział bez wahania Olek.                                                                                        – Pani szpak też osiedli się w budce? – spytała Ada.                                                                                                   – Oczywiście. Pan szpak wije gniazdo dla pani szpakowej i dla małych szpaczków.                                                  – Będziesz miał bardzo dużo sąsiadów, dziadku – zauważył z uśmiechem Olek.                                                         – Zdaje się, że będą podobnie hałaśliwi jak Ada i jej dzwonek – szepnęła mama, która dołączyła do obserwatorów pracowitego szpaczka.                                                                                                                                                  – Szpet- szpet – zaśpiewał szpak i pomknął szukać materiałów na gniazdo. Wracał do budki wielokrotnie, przynosił pióra, korę, suche liście, mech, trawę.                                                                                                           – Stara się – zauważyła Ada.                                                                                                                                     Na to szpak zaskrzypiał jak stare deski w podłodze i jeszcze dodał: – Kuku, kuku!                                              Olek i Ada zrobili wielkie oczy. Ze zdziwienia, naturalnie. Czyżby pan szpak stracił rozum?                                     – Zapomnieliście, że szpaki potrafią naśladować różne głosy – przypomniał im dziadek, ubawiony zaskoczonymi minami wnucząt.                                                                                                                                                  Następnego dnia o świcie Ada zerwała się z łóżka z głośnym krzykiem:                                                                     – Kradną mój rower!                                                                                                                                           Wypadła na podwórko w rozpiętej kurtce zarzuconej na piżamę. Za nią wyskoczyli dziadkowie, rodzice i Olek. Wszystkich obudził wyjątkowo głośny dźwięk dzwonka, który zdobił rower Ady. Jakież było ich zaskoczenie, kiedy odkryli, że rower stoi bezpieczny w komórce, a jego dzwonek... milczy. Gdy przetarli zaspane oczy, zobaczyli na gałęzi topoli przy oknie pokoju, w którym spała Ada, pana szpaka. Nowy sąsiad dziadka naśladował dźwięk dzwonka niczym najzdolniejszy artysta. Zdziwił się na widok rodziny w komplecie.                                                   – Miau – miauknął jak kot i odleciał.                                                                                                                          – „Miau”, czy to po ptasiemu dzień dobry? – zastanawiała się babcia.                                                                  Ada pomyślała, że to coś mniej przyjemnego.                                                                                                              – Przepraszam, panie szpaku – szepnęła w stronę budki.                                                                                         Jak myślicie, dlaczego Ada przeprosiła szpaczka?

6. Rozmowa na temat opowiadania.                                                                                                                          - Dlaczego Ada jeździła na rowerze i dzwoniła?                                                                                                          - Kogo przedstawiał dziadek  Olkowi i Adzie?                                                                                                            -- Gdzie założył gniazdo szpak?                                                                                                                                    -- Jakie odgłosy naśladował szpak?                                                                                                                                - Dlaczego Ada myślała, że kradną jej rower?                                                                                                              - Kto głośno naśladował dźwięk dzwonka?                                                                                                                  -Jakim dźwiękiem pożegnał szpak rodzinę?

7.Ćwiczenia z tekstem                                                                                                                                          Książka (s.56-57)-  zał. skan                                                                                                                                        6-latki- czytają głośno teksty znajdujące się pod ilustracjami do opowiadania                                                          5- latki- słuchają tekstu czytanego przez osobę dorosłą; próby samodzielnego czytania.                         

8.Podawanie zdrobnień i zgrubień do słowa szpak                                                                                        Szpak- szpaczek, szpakunio….                                                                                                                            Szpak- szpaczysko….

9.podawanie przykładów czynności, jakie może wykonywać szpak.                                                          Dziecko podaje przykłady czynności.                                                                                                                Dorosły pilnuje, żeby się nie powtarzały.                                                                                                                    Np. śpiewa, je, kąpie się (w sadzawce), karmi młode, fruwa, dziobie, buduje gniazdo...

10.Układanie zdań o szpaku ( można odnosić się do opowiadania).

11.Zabawa oddechowa „Wyścig piórek”.                                                                                                          Dziecko  z osobą dorosłą siada na dywanie w jednym szeregu. Ich zadaniem jest przedmuchanie piórek z jednej strony sali na drugą. Wygrywa ten, kogo piórko będzie pierwsze  po drugiej stronie dywanu.

Ciekawostka: Jak narysować ptaszka?

„Wiosno, gdzie jesteś?”- zabawy muzyczno- ruchowe

02.04.020r.

Cele:

  1. Kształcenie wrażliwości muzycznej,
  2. Rozwijanie koordynacji wzrokowo-słuchowej,
  3. Doskonalenie orientacji  przestrzennej,
  4. Kształcenie umiejętności estetycznego poruszania się

Pomoce dydaktyczne: muzyka mp3 Wiosna- A. Vivaldi, muzyka piosenka  "Wiasna", piłeczki pingpongowe, piórka, kawałek materiału; tamburyn/grzechotka, kamienie, torebki foliowe, gazety, dzwonki.

Przebieg:

1.Ćwiczenia oddechu przeponowego.                                                                                                             „Elastyczny brzuszek”                                                                                                                                              W pozycji leżącej na plecach, rozluźnione mięśnie, nogi ugięte w kolanach, stopy przylegają do podłogi. Dziecko stara się nabrać powietrza, tak, aby było widoczne wyraźne unoszenie brzucha. Powietrze nabierają nosem a wydychają buzią. Aby ułatwić zrozumienie i wykonanie tego ćwiczenia, proponuję najpierw wykonanie samego wypychania i wciągania brzucha.

„Rozpędzanie chmurek”                                                                                                                                           Pozycja taka sama jak przy poprzednich ćwiczeniach. Dziecko wciąga powietrze nosem, płynnym ruchem kolistym unosząc ręce „rozpędzając chmurki” i kładąc je na podłodze za głowę. Ponieważ ręce nie „rozpędziły chmurek” teraz przy powrocie rąk do pozycji wyjściowej dziecko pomaga sobie dmuchaniem „rozpędzić chmurki” wydychając powietrze.                                                                                                                 2.Ćwiczenia oddechowe                                                                                                                                       „Psotny wietrzyk”                                                                                                                                                    Dziecko przesuwa po blacie oraz zdmuchuje z powierzchni stołu drobne kawałki papieru, piłeczki pingpongowe, paski bibuły. Nauczyciel zwraca uwagę na dostosowywanie strumienia wydmuchiwanego powietrza w zależności od tego, czy dziecko chce tylko wprawić przedmiot w ruch, czy go zrzucić ze stołu.

3.Zabawa przy muzyce                                                                                                                                      „Wiosenny trawnik (aktywne słuchanie muzyki według B. Strauss)”                                                             Wiosna_-_A.Vivaldi.mp3                                                                                                                                        Przed rozpoczęciem zabawy dziecko wycina z kolorowego papieru kwiatki, które zostaną rozłożone na dużym kawałku zielonego materiału, imitującym trawę. Podczas zabawy dziecko pełni rolę wiosennego wietrzyka. Dorosły/dorośli i dziecko trzymają koniuszki materiału i unoszą go w górę. Podczas słuchania muzyki (A. Vivaldi Cztery pory roku) wykonujemy następujące ruchy:                                                                                                     * fragment głośny – stojąc w miejscu, poruszamy materiałem tak, aby kwiatki wysoko podskakiwały do góry,         * fragment cichy- poruszamy materiałem delikatniej, tak aby leżące na nim kwiatki podskakiwały niezbyt wysoko,                                                                                                                                                                         * powtórzenie pierwszej czynności, podczas realizacji dzieci poruszamy się w prawo,                                             * powtórzenie drugiej czynności, podczas realizacji poruszamy  się w lewo,                                                               * kładziemy  materiał na podłodze, po czym improwizujemy ruchy wiatru, biegając  zgodnie z charakterem muzyki,                                                                                                                                                                         * kładziemy się na plecach na podłodze i wykonujemy nieznaczne ruchy rękami i nogami, po czym na końcu zabawy wiatr ucicha i przestajemy się poruszać.

4.Opowieść ruchowa połączona z ćwiczeniami ortofonicznymi                                                                „Wiosno, gdzie jesteś?”                                                                                                                                                                          Dziecko naśladuje czynności i odgłosy, o których opowiada dorosły (D).                                                              Olek nie mógł się doczekać nadejścia wiosny. Postanowił wyjść do ogrodu i jej poszukać (maszeruje w różnych kierunkach). Zobaczył drzewa z pąkami, delikatnie poruszające się na wietrze (naśladuje poruszające się drzewa i ich szum). W oddali usłyszał śpiew ptaków (naśladuje śpiew ptaków). Nad domem krążyły dwa bociany (biega z szeroko rozłożonymi rękami), a potem brodziły po trawie, wysoko ponosząc nogi, i rozglądały się w poszukiwaniu żabek (maszeruje z wysokim unoszeniem kolan, rozgląda się na boki). Klekotały cichutko, aby ich nie spłoszyć (cicho naśladuje klekot bocianów). Żabki zauważyły niebezpieczeństwo i skakały w różnych kierunkach, aby się ukryć (naśladuje żabie skoki). Nawoływały się cichutko (cicho kumka), aby nie zwrócić na siebie uwagi. Było ciepło i przyjemnie. Olek przeciągnął się, aby rozprostować kości (przeciąga się). Nagle nad uchem usłyszał ciche bzyczenie. To pszczoła krążyła nad jego głową (naśladuje brzęczenie pszczoły). Chłopiec przestraszył się. Zaczął uciekać. Wymachiwał rękami, aby ją odgonić (bieg i wymachuje rękami). Nagle jego uwagę zwróciły kolorowe kwiaty. Olek pochylił się i je powąchał (naśladuje wąchanie kwiatów), a potem głośno kichnął (kicha: aaa… psik!). „Nie muszę już dalej szukać wiosny” – pomyślał zadowolony, a potem, uśmiechnięty, wrócił do domu (maszeruje, uśmiechając się do siebie).

5.Zabawa wyrabiająca reakcję na zmiany dynamiki.                                                                                      „Pąki na drzewach                                                                                                                                              Tamburyn/ grzechotka.                                                                                                                                            Dziecko maszeruje w określonym kierunku, . D. potrząsa tamburynem/ grzechotką. Ciche dźwięki – dziecko przechodzi do przysiadu – na drzewach pojawiają się pąki. Dźwięki coraz głośniejsze – pąki rosną – powoli przechodzi do pozycji stojącej. Dźwięki głośne – pąki pękają i zamieniają się w listki – unosi wysoko ręce, przenosi je na boki. Swobodnie improwizuje ruchowo w rytmie dźwięków instrumentu.

6.Słuchanie zjawisk akustycznych                                                                                                                   „Głosy wiosny”                                                                                                                                                  Dziecko słucha odgłosów burzy, grzmotów, burzy, śpiewu ptaków itp. Próbuje nazwać usłyszane odgłosy wiosny, a następnie przy użyciu przedmiotów (gazety, torebki foliowe, kamienie, dzwonki)  próbuje wydać dźwięki (padającego deszczu, burzy, wiatru, śpiewu ptaków) kojarzący się z wiosną.

Odgłosy śpiewu ptaków, burzy, grzmotu, padającego deszczu itp.

 

 

 

dźwięk burzy

https://www.youtube.com/watch?v=IphwFXCjbFQ

grzmot

https://www.youtube.com/watch?v=T-BOPr7NXME

odgłosy natury

 

 

 

7. Improwizacje ruchowe do piosenki „Wiasna”. W jej rytmie  wykonujemy dowolne improwizacje ruchowe . D. prezentuje kilka wymyślonych przez siebie figur, zwracając uwagę na skoordynowanie ruchów z rytmem piosenki.                                                                                                                                                        Wiasna.mp3  (3.02 MB)

 

 

Pozdrawiam                                                                                                                                                                                             pani Danusia Tymoszewicz

 

 

 

 

 

 



Załącznik(i):   
  • CCF 000004.pdf  (1.02 MB)
  • CCF 000005.pdf  (1.12 MB)
  • szpak.jpg  (18.93 KB)


  •